ล้อแม็ก แม็ก แม็กล้อ แม็กซ์แต่งรถ ล้อแม็กคุณภาพ รวมล้อแม็กลายใหม่ๆ

ธาตุแต่ละธาตุที่ปะปนกันอยู่ในเหล็กส่งผลต่อคุณสมบัติของเหล็กทั้งสิ้น โดยมาตรฐานส่วนมากจะใช้ธาตุหลัก ๆ อยู่ 5 ธาตุในการพิจารณา คือ คาร์บอน, ซิลิกอน, แมงกานีส, ซัลเฟอร์, ฟอสฟอรัส
(https://s28.postimg.org/841g68ot9/image.gif)
คาร์บอน (Carbon, C)
เป็นธาตุหลักที่มีผลกระทบโดยตรงต่อการบวกประสิทธิภาพของเหล็ก การเพิ่ม-ลด ปริมาณของคาร์บอนที่ผสมอยู่ในเหล็กจะทำให้อุณหภูมิหลอมเหลวของเหล็กเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย

 หากจำนวนของคาร์บอนที่เพิ่มขึ้น ค่าความทนทาน (Strength), ค่าความแข็ง (Hardness) และค่าความต้านทานการสึกหรอ (Wear Resistance) ของเหล็กก็จะทวีคูณด้วย แต่อัตราการยืด (Elongation) จะลดน้อย
ซิลิกอน (Silicon, Si)
 เมื่อปริมาณของธาตุซิลิกอนมีสูงกว่า 0.25% จะส่งผลลัพธ์ต่อค่าความแข็งแรงและค่าความสามารถในการอบเคลือบแข็ง ปริมาณซิลิกอนที่สูงขึ้น อาจเป็นเหตุให้เกิดผิวเหล็กที่มีความขรุขระไม่เรียบ ไม่ลื่น
Silicon เป็นธาตุที่ส่งผลลัพธ์โดยตรงต่อความสามารถในการชุบสังกะสี (Galvanizing) โดยปริมาณซิลิกอนที่เหมาะสมสำหรับการเคลือบสังกะสี คือ ต่ำกว่า 0.03% และ 0.14 ถึง 0.25%
Silicon ใช้เป็นตัวกลางที่ทำให้เกิดปฏิกิริยาออกซิไดซิ่ง (Oxidizing) ทำให้เหล็กทนมากขึ้น อีกทั้งเพิ่มความคงทนต่อการเสียดสี เพิ่มค่าแรงดึงที่จุดคราก (Yield Point) ของเหล็กให้สูงขึ้นมาก
แมงกานีส (Manganese, Mn)
Manganese เป็นธาตุที่ไม่จำเป็นในเนื้อเหล็กใช้เป็นตัวไล่กำมะถัน (S) ซึ่งจะหายไปในขณะหลอม ทำให้เหล็กอบชุบแข็งง่ายขึ้น
ช่วยเพิ่มค่าความเค้นที่จุดคราก (Yield Strength) เมื่อปริมาณของแมงกานีสในเนื้อเหล็กมากขึ้น ซึ่งหากเทียบเคียงระหว่างแมงกานิสและคาร์บอนแล้ว แมงกานีสจะช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้กับเหล็กเป็นอัตราส่วน 1/6 เท่าของคาร์บอน

 แมงกานีสสามารถผสมกับซัลเฟอร์ เกิดเป็นแมงกานีลซัลไฟด์ในเนื้อเหล็กได้ ซึ่งจะไปสลายสรรพคุณทางกลของเหล็ก ทำให้เกิดรอยแตกที่ผิว
ซัลเฟอร์ (Sulphur, S)
Sulphur เป็นธาตุที่ไม่จำเป็นต้องมีในเหล็ก เนื่องจากเป็นตัวที่ทำให้ค่าความแข็งแกร่งของเหล็กลดลงและยังสามารถทำให้เกิดรอยแตกในเหล็กได้อีกด้วย
ฟอสฟอรัส (Phosphorus, P)
 Phosphorus เป็นธาตุที่ไม่ต้องการให้มีอยู่ในเหล็ก สามารถลบล้างออกได้โดยขบวนการ Electric Arc Furnace

 Phosphorus ทำให้เหล็กเปราะและง่ายต่อการเกิดรอยแตก
การระบุใส่ฟอสฟอรัสในเหล็กบางครั้ง ก็เพื่อต้องการเพิ่มความแข็งแรง เพิ่มความสามารถในการกลึง ใส กัด และเจาะ (Machinability) เพิ่มความสามารถในการทำสี
อลูมิเนียม (Aluminium, Al)
 Aluminium เป็นตัวลดปริมาณออกซิเจนในน้ำเหล็กได้อย่างมากที่สุด (Al-Killed Steel)
Aluminium สามารถรวมตัวกับธาตุไนโตรเจนเกิดเป็น AIN ซึ่งมีสรรพคุณเปราะบางมาก อาจทำให้เกิดรอยแตกร้าวในการหล่อได้
โครเมียม (Chromium, Cr)
 Chromium ช่วยเปลี่ยนแปลงคุณลักษณะด้านความต้านทานการกัดกร่อน การสึกหรอ และเพิ่มความแข็งแรงของเหล็กกล้า

นิกเกิล (Nickel, Ni)
 Nickel ช่วยเพิ่มความคงทน, ความแข็ง, ความแกร่ง (Toughness) และความต้านทานการกัดกร่อน ไม่เป็นสนิมง่าย ทนความร้อน
Nickel สามารถช่วยลดผลร้ายของทองแดงที่มีต่อเหล็กกล้าได้ โดยจะช่วยเพิ่มความสามารถในการหลอมของทองแดงในเกรนเหล็กให้เพิ่มมากขึ้น ทำให้ไม่เกิดทองแดงบริสุทธิ์ตกตะกอนอยู่ตามขอบเกรน
Nickelไม่สามารถขจัดออกได้ในขั้นตอนการผลิตเหล็กกล้า
ทองแดง (Copper, Cu)
 Copper เป็นธาตุที่ไม่สามารถขจัดออกได้ในขั้นตอนการทำ (Steel Making)
ไนโอเบียม (Niobium, Nb)
 Niobium ช่วยเพิ่มความแข็งแรงและความต้านทานการสึกหรอ โดยทำให้เม็ดเกรนของเหล็กกล้ามีขนาดเล็ก
ไทเทเนียม (Titanium, Ti)
 Titanium สามารถเพิ่มความแข็งแรงได้อย่างมากในเหล็กกล้า โดยไทเทเนียมจะไปจับตัวกับคาร์บอนเกิดเป็นสารประกอบคาร์ไบด์ เป็นธาตุผสมที่สำคัญในเหล็กสเตนเลส เพื่อป้องกันการถูกกัดกร่อนตามขอบเกรน นอกจากนั้น ไทเทเนียมยังช่วยทำให้เหล็กมีเกรนละเอียด
วาเนเดียม (Vanadium, V)
 Vanadium เพิ่มความแข็งแรง โดยทำให้เม็ดเกรนของเหล็กกล้ามีขนาดเล็กลง
และยังพิ่มความต้านทานการสึกหรอของเหล็กกล้า และทำให้เหล็กทนต่อความร้อนได้ดี
ดีบุก (Tin, Sn)
 Tin ทำให้เหล็กกล้าเปราะและแตกได้ง่าย และไม่สามารถขจัดออกจากเหล็กกล้าได้

 ต้นกำเนิดของดีบุกในเหล็กกล้าที่มาจากขบวนการสร้างแบบใช้เศษเหล็กเป็นวัตถุดิบ คือ กระป๋องน้ำอัดลม, กระป๋องต่าง ๆ ที่เคลือบด้วยดีบุก
โมลิบดินัม (Molybdeum, Mo)
 Molybdeum ไม่สามารถถูกขจัดออกได้ในขบวนการการสร้างเหล็กกล้า เพิ่มความแข็งและความแข็งแรงให้กับเหล็กกล้า และเพิ่มความแข็งและความแข็งแรงให้กับเหล็กกล้า
 

Tags : โรงงานเหล็ก,โรงซอยเหล็ก

ฐานข้อมูลผิดพลาด

ลองอีกครั้ง ถ้าเกิดการผิดพลาดอีกครั้ง ให้แจ้งผู้ดูแลระบบด้วย