Advertisement
โรงพยาบาลโด่งดังของมิลานในเช้าวันนี้มากมายไปด้วยผู้รับบริการราวกับทุก วัน ข้าราชการหลายคนวิ่งยุ่งทำหน้าที่ของตัวเองกันตั้งแต่ยามเช้าบางบุคคลก็ยังไม่ ได้พักตั้งแต่เมื่อคืนนี้ โรงหมอที่นี้มีผู้ถือหุ้นรายใหญ่เป็นทายาทคนโตเชื้อสายอัลบาติเตียนโน่ อย่างเฟเดรีโก และก็พ่วงตำแหน่งด้วยศัลยแพทย์ด้านสมอง เขานับว่าเป็นมือชั้นยอดของโรงพยาบาล แรกเริ่มเฟเดรีโกมิได้สนใจเรื่องธุรกิจมากแค่ไหนนัก แต่ว่าเจ้าของเดิมอย่างนายแพทย์คอนเต้เกษียณอายุตัวเองแล้วก็ต้องการจะดำเนินชีวิตตอนปลาย ที่อื่น บวกกับไม่มีลูกหลานตกทอดต่อ เขาจึงขอซื้อหุ้นทั้งหมดทั้งปวงเพื่อมาดำเนินธุรกิจการค้าด้วยตัวเองเพราะฉะนั้นโรงหมอที่ นี้จึงถูกเปลี่ยนมือมาเป็นของเครือญาติอัลบาติเตียนโน่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
หลัง จากเกิดเรื่องวันนั้นผ่านมาหนึ่งเดือนกว่า นางพยาบาลสาวอย่างแพรวายังใช้ชีวิตตามปกติ มานะเลือนเรื่องคืนนั้นถึงจะรู้ดีว่าไม่ง่าย แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่ได้เจอหน้าคนก่อเหตุอย่างฟลอร่า ซึ่งหลังจากโต้เถียงกันวันนั้น อีกสองวันถัดมามีคำบัญชาย้ายเธอไปทำงานโรงพยาบาลในเครืออย่างไม่มีระบุ แพรวาเห็นประกาศจึงทราบดีว่าไม่ใช่แค่ฟลอร่าแต่รวมฟรังเก๋ ตอนแรกคิดสงสัยว่าเฟเดรีโกจะเกี่ยวเนื่องกับประเด็นนี้หรือเปล่าแต่ว่าได้คำตอบว่าอาจ ไม่ เนื่องจากว่าเขานั้นมิได้เข้าใจนี้ด้วยและก็คงจะไม่สนใจ จนกระทั่งมาได้ยินจากหัวหน้างานซึ่งอธิบายว่าฟลอร่าเป็นคนทำงานดี ทางคนแก่เห็นดีเห็นงามแล้วว่าควรไปสอนงานบุคลากรที่นั่น จนกระทั่งตอนนี้ฟลอร่าก็ยังไม่กลับมาและก็คุณเองก็ออกจะสบายใจ มันช่วยทำให้ลืมง่ายมากยิ่งขึ้น
ยามเช้า วันนี้แพรวามาดำเนินงานตามปกติ เมื่อลงมาจากคอนโดมิเนียมแล้วจึงเดินเลี้ยวหัวมุมถนนได้นิดเดียวเท่านั้น เพื่อเดินไปยังป้ายรถเมล์ก็ดันชนกับใครสักคนจนกระทั่งต่างคนต่างเซ
หญิงสาวไม่ทันได้มองจึงรีบกล่าว
“ขอ โทษด้วยนะคะ ฉันไม่ทันมองทาง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เพียงแค่เงยหน้าสบตาคนที่เธอชน กระทันหันหัวใจก็เต้นรัวจนเจ็บอกไปหมดบวกกับมือไม้เย็นเฉียบ ร่างกายเหมือนถูกแช่แข็ง ผู้ชายตรงหน้าอ้วนท้วม สูงเพียงแค่ร้อยเจ็ดสิบแค่นั้น ใส่เสื้อลายสก็อตเก่าๆกับกางเกงที่มีขายาวสีน้ำตาล ที่สะดุดตาอาจจะเป็นแขนข้างขวาที่บัดนี้ไม่มีมืออย่างที่ควรเป็น เธอกลืนน้ำลายแล้วก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว
“หา กันพบซะทีนะลูกรัก” อัลกางร์โตแสยะยิ้ม ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เมื่ออาทิตย์ก่อนเพื่อนบ้านมาทำธุระที่ไม่ลานแล้วบังเอิญพบแพรวาแม้กระนั้นมิได้ ทักทาย เขาจึงซักถามเลยได้รับรู้ว่าเผชิญแพรวารอบๆแถวนี้ ก็เลยรีบเดินทางมาทันที เขาเดินป้วนเปี้ยนอยู่หลายวันจนถึงวันนี้ก็ได้พบเจอลูกเลี้ยงตัวยุ่ง จริงๆด้วย
“ยะ อย่าเข้ามานะ” แพรวาหน้าซีดสั่นเทิ้ม
“กลับไปกับฉัน!” อัลแบร์โต้ใช้มือซ้ายด้านเดียวจับแขนลูกบุญธรรม ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความชิงชัง เพราะเหตุว่าแพรวาผู้เดียวทำให้เขาเสียมือข้างขวาไป เขาจะไม่มีทางยกโทษ อีกคนจะต้องลงนรกทั้งเป็นอย่างที่เขารับมันมาตลอดหลายปี
“ไม่! ไม่ ปล่อยฉันนะ!” แพรวาสะบัดออกอย่างแรงแล้วก้าวถอยหลัง
“แกหนีฉันไม่พ้น หนีไม่พ้นแน่”
ท่า หนคุกคามที่ไม่ยอมแพ้และก็แพรวารู้ดีว่าเขาจัดแจงคุณได้แน่ทำให้หญิงสาวหันหลัง แล้วออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตโดยมีร่างอ้วนอวบของอีกคนวิ่งตามอย่างไม่ลดละ แพรวารู้สึกหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ คุณวิ่งต่อไปเรื่อยๆแม้ว่าจะเมื่อยล้าขนาดไหนแม้กระนั้นรู้สึกว่าจำต้องหนีให้พ้น ตกอยู่ในเงื้อมมือของผู้ชายชั่วช้าสารเลวคนนี้อาจจะไม่ดีแน่ จนถึงคุณวิ่งหลุดออกมาอีกหัวมุมถนน มีแท็กซี่จอดอยู่ หญิงสาวไม่รอคอยช้ากระโจนขึ้นในทันที รวมทั้งเป็นโชคดีที่ทำให้เธอหนีอัลกางร์โต้พ้น ร่างบางหอบหายใจตัวโยน มือบางที่เย็นเฉียบทาบตรงหน้าอก หัวใจเต้นรัวเช่นเดียวกันกับกลอง บริเวณใบหน้าหวานขาวซีดด้วยความตื่นตระหนกรวมทั้งกลัวอย่างเห็นได้ชัด เธอมานะมีสติ รวมทั้งมีความรู้สึกว่าพ่อเลี้ยงคนนี้หาคุณเจอได้ยังไง? เธออุตส่าห์หลบซ่อนมาหลายเมือง ยอมเปลี่ยนแปลงงานหลายครั้งเมื่อมองเห็นชายชุดดำมาวนเวียน นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้จะเจอตัว... คิดไม่ถึงเลย
เมื่อ มาถึงโรงพยาบาลแพรวาลงจากแท็กซี่แล้วเดินเข้าด้านในอย่างเร็ว พลางมองหันหลังด้วยความระแวงจนถึงไม่ทันระวังเนื้อระวังตัวชนกับใครบางคนอย่างแรง จนมีความคิดว่าได้ล้มลงไปแน่นอนแม้กระนั้นแล้วกลับมีอ้อมแขนแข็งแรงตวัดรัดรอบข้างของคุณเสีย ก่อนทำให้แพรวาตกใจแล้วแหงนสบตา เห็นเป็นบริเวณใบหน้ารู้จักของแพทย์หนุ่ม
ดวง ตาแหลมเข้มสบกับดวงตาเรียวรีที่เบิกโพลงน้อยๆอย่างตกใจ เขามองเห็นมาแต่ไกลดังว่าเธอจะหนีคนใดมาทำให้เขาพอใจไม่น้อย แม้ว่าจะผ่านไปเดือนกว่าสุดแท้แต่เฟเดรีโกไม่เคยลืมช่วงกลางคืนนั้นได้เลย ไม่เคยมีสักวันที่จะไม่นึกถึงสตรีคนนี้ เว้นเสียแต่งานที่สุดแสนจะยุ่งไม่ว่าจะสัมมนาในตำแหน่งผู้บริหารแล้วยังต้องปฏิบัติงาน ในฐานะคุณหมอ ผ่าตัดวันละหลายเคส เวลาว่างแทนที่จะไปพักแต่ว่าเฟเดรีโกกลับจับตาดูมองหญิงคนนี้ บางครั้งบางคราวก็คอยเธอเลิกงานแล้วสะกดรอยตามคุณไปที่พักก็มี จึงทำให้เขารู้ว่า แพรวาเป็นสตรีที่ค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัว ไม่มีเพื่อนซี้ตั้งใจจริง ไม่ออกไปเที่ยวที่แห่งไหนและดำเนินชีวิตแค่โรงหมอกับห้องชุด ที่สำคัญคุณไม่มีแฟนหนุ่ม แม้ว่าจะได้ยินมาบ้างว่ามีคนจำนวนไม่น้อยมาจีบแม้กระนั้นเธอก็ปฏิเสธ ไม่รู้เพราะเหตุใดลึกๆแล้วถึงรู้สึกดีดวงใจ
“ขะ ขออภัยค่ะ ฉันไม่มองทางเอง” แพรวาผลักอีกข้างออกและเมื่อเขายอมปล่อยเธอก็ขยับถอยหนี
“ไม่ต้องยืนห่างขนาดนั้นก็ได้มั้ง ผมสะอาดดี” พอเห็นเขาประชดคุณก็ถลึงตาบางส่วน
“ทราบหรอกจ้ะว่าสะอาด แต่ว่าแค่ไม่ได้อยากเข้าใกล้ ขอตัว”
แพร วาพูดเสร็จแล้วเดินเข้าไปข้างใน เฟเดรีโกขบฟันกรามแน่นตั้งอกตั้งใจจะไปพบเรื่องแม้กระนั้นถูกขัดจังหวะด้วยศัลยแพทย์หนุ่ม รุ่นน้องที่เข้ามาขอความเห็นเคสที่จะเข้าผ่าตัดตอนบ่าย เขาจึงต้องปล่อยเธอไป
เมื่อ เสวนากับชายหนุ่มรุ่นน้องเสร็จก็เลยพากันเข้าไปด้านในโดยไม่สนใจสายตาของผู้หญิงที่ มองเขาอย่างคิดเสียดายด้วยรู้ว่าอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนคุณหมอหนุ่มจะเข้าพิธี สมรสกับกับแฟนสาว ใครบ้างไม่ได้อยากเป็นแฟนกับเฟเดรีโก อัลบาตำหนิโน่ ทั้งหล่อ กล้า รวย ไม่มีใครมั่งคั่งไปกว่านี้อีกแล้ว ไม่เพียงแค่เขาที่โดดเด่นแม้กระนั้นน้องชายก็ไม่ด้อยกว่าด้วยด้วยเหมือนกันนั่นเป็น ลอเรนโซ อัลบาติเตียนโน่ นักธุรกิจชายหนุ่มจอมเจ้าชู้แต่หล่อหลาไม่แพ้พี่ชายเลยนิดหน่อย
ภาพ ที่ทุกคนแลเห็นเป็นเฟเดรีโกเป็นผู้ชายสุดที่รักแฟนสาวมากมายอย่างยิ่ง ไม่เคยนอกครูหรือมีข่าวเสียหายกับหญิงคนไหน อยู่ในกรอบตลอดเวลาแม้ว่าจะโดนยั่วยวนหลายหนแต่ว่าก็ไม่เกิดผลใดๆจึงทำให้สตรี ผู้คนจำนวนมากนึกเสียดายเขา ผู้ชายดีๆอย่างนี้หากันได้อย่างไม่ยากเย็นเสียที่ไหนกัน แม้กระนั้นถ้าผู้ใดกันขอความเห็นแพรวาล่ะก็... แน่นอนว่าคำตอบรวมทั้งภาพที่เห็นย่อมแตกต่างจากที่ทุกคนคิดแน่!
ข้างหลัง จากเหตุการณ์ที่พบอัลแบร์โต้วันนั้น หนึ่งอาทิตย์เต็มๆที่แพรวาจำต้องดำเนินชีวิตอย่างหวาดผวา ไม่ใช่แค่พ่อเลี้ยงคุณมา แต่ว่ายังมีชายชุดดำมาป้วนเปี้ยนอีกสามสี่คนรอบๆโดยรอบ เธอจะต้องออกทางข้างหลังอาคารชุดแต่ละวัน ช่วงนี้เธอคิดว่าอาจจะต้องย้ายที่อยู่อีกรอบ เพราะว่าคิดมากในเดี๋ยวนี้ นอนก็ไม่หลับ ปฏิบัติงานก็หนัก นำมาซึ่งการทำให้ร่างกายของหญิงสาวทรุดโทรมอย่างรวดเร็ว ก่อนออกมารุ่งเช้าอ้วกไปหลายคราจนกระทั่งรู้สึกว่าถึงโรงหมอค่อยไปขอยามาบำรุง ระหว่างที่กำลังมองซ้ายดูขวา จะขึ้นรถไปดำเนินการ เป็นอย่างงี้ทุกวัน กลับถูกดักด้วยชายชุดดำสองคน ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้าง ตอนนี้ไม่ใช่พ่อเลี้ยง แม้กระนั้นเป็นบริวารของผู้ที่หมายต้องการจะจับตัวได้เธอต่างหาก!
“ไปกับเราดีมากยิ่งกว่า อย่าเล่นซ่อนหากันนักเลย หลายปีมาแล้ว ยังไม่อิดโรยอีกหรอ? อีกอย่างคุณยังมีหนี้ที่จะต้องชดเชยให้เราด้วย!”
แพร วากลืนน้ำลาย ก้าวถอยหลัง อีกข้างมีท่าทีรุกรามอย่างแจ่มแจ้ง มือบางก็เลยใช้กระเป๋าสำหรับสะพายของตนเองเอาขึ้นมาแล้วฟาดใส่ทั้งสองคนอย่างแรงจาก นั้นหันหลังวิ่งสุดฝีเท้าเพื่อหนีทั้งคู่คน ดวงตากลมโตหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้เรื่องว่าจะมาตามล่าเธออีกเพราะเหตุใดกัน หากแม้เธอจะเป็นเพศหญิงแต่ว่าหัวข้อการวิ่งแพรวาไม่เคยแพ้คนใดกัน ตอนเรียนไฮสคูลคุณเป็นแชมป์วิ่งลมกรดของสถานศึกษาอยู่แล้ว ทั้งยังคุ้นชินเส้นทางละแวกนี้ ซอยซอกซอยไหนคุณทราบหมด เพียงแค่สิบนาทีเธอก็สลัดทั้งคู่คนหลุดแล้วหลบอยู่ในซอยแคบๆคนเดียว ทรุดนั่งแล้วกอดเข่าตัวเอง รู้สึกอิดโรยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่เพียงไม่นานดวงตากลมโตก็เอ่อคลอด้วยหยดตา โดนตามล่าอย่างนี้ เธอจะหนีพ้นได้ยังไงกันเล่า
หญิง สาวคิดทบทวนถึงเรื่องราวทั้งผองซึ่งเป็นสาเหตุทำให้เธอจำเป็นต้องหนีจากหลายเมือง จนมาจบที่เมืองใหญ่ไม่ลาน คิดว่าเมืองใหญ่อาจจะไม่ได้หากันได้อย่างง่ายๆแต่ท้ายที่สุด คุณก็ไม่มีทางหนีพวกนี้พ้น
ตั้งแต่ จำความได้แพรวาก็มาอยู่ประเทศอิตาลีแล้ว เธออาศัยอยู่ในเมืองทางตอนใต้อย่างปาร์แลโม เป็นเมืองที่งามใกล้กับสมุทรและมีหาดยอดนิยม คุณกับแม่อย่างพรพรรณอาศัยอยู่ร่วมกันกับพ่อเลี้ยงอย่างอัลแบร์โต้ ริมาลเอล พ่อเลี้ยงคนนี้รับเธอเป็นบุตรบุญธรรม ตอนแรกทั้งหมดทุกอย่างก็เป็นสุข เธอมีวัยเด็กที่สนุกเหมือนเด็กคนอื่นพ่อเลี้ยงของเธอเป็นบุคลากรแบงค์ แม่เองก็ดำเนินการฝีมือขายของให้นักเดินทาง จนตราบเท่าเธออายุได้สิบห้า แม่ของเธอจากไปด้วยโรคมะเร็ง จากบ้านที่พอเพียงมีเงินก็หมดไปกับการรักษาแม่ แพรวาเริ่มปฏิบัติงานพิเศษจำนวนมาก ในช่วงเวลาที่พ่อเลี้ยงเริ่มติดการพนัน แล้วก็ถูกไล่ออกจากงานในที่สุด เหตุการณ์ในบ้านไม่ค่อยดีเยอะแค่ไหนนัก จนถึงเธอจบไฮสคูลและสอบชิงทุนได้เข้าห้องเรียนที่มหาวิทยาลัยชื่อดัง ของโรม ยังไม่ทันได้บอกข่าวดีกับคนไหนกันแน่ จู่ๆวันหนึ่ง พ่อเลี้ยงก็บอกให้เธอไปอยู่กับคนอื่นๆ แล้วก็ขายเธอให้กับมาเฟียแคว้นไปเป็นระเบียบแล้ว ด้วยเหตุว่าอัลกางร์โต้เป็นหนี้การพนันล้นหลาม ขาดเงินไปใช้ บวกกับเจ้าของกาสิโนอยากได้ตัวคุณมาเป็นนางบำเรอ แพรวาไม่มีวันให้หนีและก็ได้ตั้งตัว หญิงสาวถูกพาตัวไปจากบ้านในวัยเพียงสิบแปดปีเท่านั้น
ในเวลานั้นได้พบกับเดอเต้ คาตาเย่ ผู้ครอบครองกาสิโนในวัยสี่สิบปลายๆท่าทางเหมือนคนโรคทางจิตที่คลั่งไคล้พวกเด็กสาว เป็นพิเศษ ทำให้หญิงสาวกลัว ในวันที่โดนผลักขึ้นเตียง คุณก็เลยคว้าแจกันในห้องนอนมาฟาดใส่ศีรษะเต็มสุดแต่อีกข้างก็ไม่สิ้นฤทธิ์ ตบตีคุณหลายคราว แพรวาคว้าเศษชิ้นส่วนของกระจกขึ้นมาแล้วฟาดออกไปโดนเข้าบริเวณใบหน้าของเดอเต้อปิ้งจังกระทั่งเป็น แผลยาวเลือดอาบจนสลบไป เวลานี้คุณได้โอกาสก็เลยหนีออกมาเพราะว่าการควบคุมกันไม่แน่นดกบวกกับภาวะคุณไม่ เรียบร้อยทุกคนก็เลยรู้เรื่องว่า เดอเต้นั้นได้ลิ้มรสคุณไปแล้ว เลยยอมให้คุณกลับออกมา แพรวารีบกลับไปบ้านอีกทียามดึกดื่น เป็นโชคดีที่อัลกางร์โต้เมาหลับไปแล้ว คุณรีบเก็บของรวมทั้งเงินเก็บออกจากขว้างร์แลโมในทันทีและก็นั่งรถไฟหลายต่อเพื่อเข้า โรม หญิงสาวรู้สึกว่าโชคดีแล้วที่มิได้บอกพ่อเลี้ยงเรื่องมหาวิทยาลัย ไม่อย่างนั้นพวกนั้นต้องตามมาเอาคืนเธอแน่นอน
ใน ช่วงสามเดือนแรกที่มาเรียนโรมแพรวาตกอยู่ในอาการหวาดสะดุ้งจะกลัวถูกติดตาม หญิงสาวมิได้ใช้ชื่อสกุลของคนเป็นพ่อเลี้ยงด้วยเหตุว่าถ้าเช็คจริงๆต้องพบคุณ ง่ายกว่าอะไร กลับไปใช้สกุลไทยของตนที่คนเป็นแม่เคยชี้แจง แพรวาดำเนินการพิเศษล้นหลามเพื่อส่งตัวเองเรียน บวกกับเป็นรายจ่าย จนตราบเท่าเรียนจบแพรวากลับได้เจอชายชุดดำที่ตามรบกวนเธออีกรอบ หญิงสาวคิดออกว่าเป็นลูกน้องของเดอเต้ ผู้ที่ต้องการจะจับตัวได้เธออย่างยิ่ง ทำให้แพรวาดำเนินการในแต่ละที่ได้ไม่นานนัก จะต้องย้ายไปเรื่อยๆในที่สุดก็มาจบอยู่ที่มิลาน เธอไม่กล้าแจ้งเหตุด้วยทราบดีว่าอิทธิพลของเดอเต้เยอะมากมายสักเท่าไหร่ กลัวว่าตำรวจจะไม่เชื่อ แทนที่จะโชคดีบางทีก็อาจจะกลายเป็นโชคร้าย ท้ายที่สุดได้แต่ว่าเก็บเงียบและก็รอหนีเรื่อยๆมา คิดไม่ถึงว่ามาคราวนี้ ผ่านมาหลายปีแล้วจะยังไม่ยินยอมปล่อยเธอ แต่ว่าจากการได้พบอัลกางร์โต้เมื่ออาทิตย์ก่อน พวกนั้นอาจเอามือเขาไปแน่นอนคิดและคิดสยดสยอง พ่อเลี้ยงจำเป็นต้องต้องการเอาคืนเธอจึงไปบอกให้คนกลุ่มนี้มาจับ คิดแล้วน้ำตาก็ตก หญิงสาวกอดตัวเองร้องไห้อยู่แบบนั้น คุณเป็นเพียงแค่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะทำสงครามปรบมือกับคนกลุ่มนี้ได้อย่างไรกัน
แพร วานั่งร้องไห้ร่วมสิบห้านาทีก่อนจะปาดน้ำตารวมทั้งรู้สึกว่าขั้นต่ำคุณจำต้องไปจาก ที่นี่ หนีไปซ่อนตัวก่อนแล้วก็อาจจะเป็นเรื่องยากที่จะได้กลับมา แม้จะรู้ดีว่าการหนีไม่ใช่ทางที่เหมาะสมที่สุดแต่ว่าเธอก็ไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้กับคน พวกนั้น อย่างน้อยตั้งหลักก่อนว่าจะเอาอย่างไร คิดได้ก็ลุกขึ้น มองออกไปซ้ายขวา พบแท็กซี่ผ่านมา แพรวาก็ขึ้นอย่างไม่ลังเล วันนี้พวกนั้นตามหาคุณเจอแถวอาคารชุด อีกไม่นานจำต้องทราบดีว่าคุณทำงานที่โรงหมอแน่ๆอย่างนั้นอาจไม่ใช่เรื่องดี และก็ดูท่าจะใช่เสียด้วย เนื่องจากว่าเมื่อรถมาจอด พบ
ติดตามผลงานที่
https://goo.gl/ASwxo2Tags : หญิงสาว
